Cultuurjournalistiek
elke werkdag 19-22 uur zat. 08-12 uur.
De drang om de zichtbare wereld verregaand te manipuleren en om de alledaagse werkelijkheid in een ander perspectief te laten zien loopt als een rode draad door het werk van Paul de Nooijer (1943), fotograaf, cineast en beeldend kunstenaar. In de eerste jaren van zijn carrière maakte de Nooijer korte films, werkte intensief met polaroids en kleurde zijn grofkorrelige zwart-wit foto’s eigenhandig in.
In de jaren 1980 verlegde hij zijn belangstelling naar videoclips en monumentaal werk en ging hij een artistiek samenwerkingsverband aan met zijn zoon Menno (1967). Samen maakten ze onder andere de beroemd geworden reclamefilmpjes voor MTV in de vroege jaren 1990. Begin dit jaar verscheen deel 13 van de serie ‘Monografieën van Nederlandse fotografen’. Dit boek geeft een rijk overzicht van de Nooijers bijzondere fotografische oeuvre.
Naar aanleiding van het verschijnen van dit boek sprak L.J.A.D. Creyghton met Paul de Nooijer in zijn monumentale studio onder de rook van Goes.
Het gesprek wordt uitgezonden in twee delen. Het eerste deel ‘Losing one’s head’ voert ons via de beroemde Hitweek trouwfoto uit 1967 naar ‘Het Zoete Paradijs’.
Audio
Het tweede deel ‘On a Journey’ gaat via de David van Michelangelo naar de spraakmakende ‘Stripshow 1850′, de film over Zeeuwsche klederdracht die Paul en Menno de Nooijer maakten in opdracht van het Zeeuwsch Museum.
Audio
Afbeeldingen (klik om te vergroten):
En dan nu de eerste try out van een bijzonder tekst- en muziekproject. De stem van de dichter Arjen Duinker en het instrument van stertrompettist Eric Vloeimans gingen in geïmproviseerde samenspraak, afgelopen dinsdag op het podium van de Orfeos Studio in Amsterdam.De afspraken waren minimaal. Duinker had wat velletjes tekst bij zich waaruit hij al doende zou gaan kiezen. Vloeimans had voor de zekerheid wat uitgeschreven stukken bij zich, maar die bleken niet nodig.
Wim Noordhoek was erbij. Eerst in de kleedkamer, daarna bij het optreden – waarvan het begin te horen is – en tenslotte weer achteraf in de kleedkamer.
Audio
Al twintig jaar is het oorlog in het noorden van Oeganda, land in het zuidelijk hart van Afrika. Rebellenleider Josef Koni heeft aan aanwas van soldaten geen gebrek. Het zijn vaak nog maar jongens of oudere kinderen die rondlopen met Kalashnikovs. Zo terroriseren ze de lokale bevolking, met een vreemde bezieling. Het is het onderwerp van de nieuwe roman van Moses Isegawa: ‘Wie niet horen wil’. De schrijver is afkomstig uit Oeganda. In de vroege jaren negentig emigreerde hij naar Nederland en ging wonen in Beverwijk. In 1998 verscheen zijn eerste, opvallende roman: ‘Abessijnse kronieken’. Een jaar later volgde volgde ‘Slangenkuil’. Isegawa schreef ‘Wie niet horen wil’ na terugkeer in Oeganda.
Jeroen Wielaert in gesprek met Moses Isegawa.
Audio
In het Lloyd Hotel organiseert De Culturele Ambassade van 16 november tot 10 december de tentoonstelling ‘Be like Rudi Fuchs: make your own expo’, Deze is gemaakt door Ritsaert ten Cate en omvat twee installaties, ‘How Do You Like Your Eggs in the Morning: I like mine with a smile’ en een tweede die dezelfde titel als de tentoonstelling draagt.
De tweede installatie is een verzameling van Ten Cate’s eigen kunstboeken, catalogi en krantenknipsels, die refereert aan de Nouvelle Vague en de Arte Povera – de inspiratiebronnen van Ten Cate. Bezoekers kunnen hun eigen selectie maken van de aangeboden stukken en zo een persoonlijke tentoonstelling te maken.
Ritsaert ten Cate (1938) is op vele artistieke vlakken werkzaam geweest, maar werd het bekendst met zijn avant-garde theater Mickery, dat hij in 1965 oprichtte. Tegenwoordig heeft hij zijn eigen instelling Touch Time in Amsterdam.
Anton de Goede bezocht Ritsaert ten Cate om met hem te praten over zijn nieuwe tentoonstelling.
Audio
Al twee maal eerder sprak Anton de Goede met Ritsaert ten Cate. In juli 2005 spraken ze over het Mickery-theater en in augustus 2006 over Touch Time. Deze interviews via de website van De Avonden terug te luisteren. Klik hier.
Afbeelding (klik om te vergroten):
De in Nederland wonende schrijfster Sarah Hart schreef een roman, die vertaald werd als ‘In Ierland’. Over een vrouw die als kind al kiest voor een gedroomd bestaan. Ze woont in Engeland, is getrouwd en heeft twee kinderen. Maar tot leven komt ze in de armen van haar geliefde en in het 18e eeuwse Ierse landhuis in Donegal waar ze als kind al lange vakanties doorbracht. En ‘dat eens van haar zal zijn’. Laura weet niet van wijken. Dat haar geheime minnaar met een ander trouwt, dat het voorvaderlijk huis onbetaalbaar wordt en verkocht zal moeten worden, het lijkt haar niet te deren. Ze neemt de regie in handen. Ze moet en zal haar dromen tastbaar maken.
Wim Noordhoek sprak Sarah Hart in haar woonplaats Leiden. Hart werd geboren in Engeland uit Ierse ouders en woonde eerder twintig jaar in Parijs, waar ze afstudeerde in klassiek Chinees.
Audio
Joel Meyerowitz (New York, 1938) is een straatfotograaf pur sang. In de jaren 1960 zwierf hij samen met collega en vriend Gary Winogrand door de straten van New York, zoekend naar ogenschijnlijk terloopse gebeurtenissen die hij dan met zijn camera vastlegde. In tegenstelling tot veel andere fotografen uit die tijd werkte Meyerowitz vrijwel uitsluitend in kleur en werd daardoor één van de pioniers op het gebied van de kleurenfotografie.
Na 2001 kreeg Meyerowitz als enige fotograaf onbeperkt toegang tot Ground Zero, de plek in New York waar ooit de Twin Towers stonden. Hij heeft er ruim negen maanden lang gefotografeerd en deze foto’s – onder de titel ‘Aftermath’ zijn inmiddels als historisch document vanzelfsprekend van grote betekenis.
Naar aanleiding van de tentoonstelling ‘Out of the ordinary 1970-1980′ in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam sprak L.J.A.D. Creyghton met Joel Meyerowitz. Onder andere over de fascinatie voor het medium en zijn ‘Aftermath’-project.
Audio
Afbeeldingen (klik om te vergroten):
Van beeldhouwster en tekenares Iris Le Rütte is op dit moment de tentoonstelling ‘Ontmoetingsplaats van het onzichtbare’ te zien in het Museum Beelden aan Zee in Scheveningen.
Le Rütte (1960) werd opgeleid aan de Amsterdamse Academie voor Beeldende Vorming en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten. Ze maakt lichtvoetige beelden, vaak voor in de openbare ruimte. Een van de vragen is: loopt zulke lichtvoetige kunst niet het gevaar om door serieuze kunsttypes te licht te worden bevonden?
Gijsbert van der Wal bezoekt samen met Iris Le Rütte de tentoonstelling in Scheveningen.
Audio
Afbeeldingen (klik om te vergroten):
Het televisiewerk van Wim T. Schippers wordt vanaf dit jaar in delen op DVD uitgebracht door de VPRO, onder de titel ‘Wim T. Schippers’ televisiepraktijken’. Dit jaar zijn de eerste twee delen uitgebracht: ‘De Fred Haché Show’ (uit 1971-1972) en ‘We zijn weer thuis’ (uit 1989-1994). Onlangs ging bovendien het door Schippers geschreven toneelstuk ‘Wuivend Graan’ in première.
Allemaal goede redenen om Wim T. Schippers uit te nodigen voor een gesprek. Anton de Goede beluisterde met hem enkele fragmenten van ‘De Fred Haché Show’ – waaronder het nooit uitgezonden interview met God – en van het door Schippers gemaakte radioprogramma ‘Ronflonflon met Jacques Plafond’. Daarnaast spraken ze over het televisiewerk, over de schoonheid van Dada en over de vraag of Schippers ontregelend is.
Anton de Goede in gesprek met Wim T. Schippers.
Audio
Er was een tijd dat de werknemers De Weekbladpers – journalisten van o.a. Vrij Nederland en Voetbal International, verenigd in een Coöperatieve Werknemers Vereniging – de baas waren van hun eigen bedrijf. Ze stelden een directie aan om beleid te maken dat hen zinde.
‘En waarom niet’, zegt Hans Vervoort, oud-directeur en schrijver van de trilogie ‘Het Bedrijf’. ‘Als we het beleid in heel Nederland laten maken op grond van de stemmen van de kiezers dan kan dat in zo’n klein bedrijf toch zeker.’ De beschreven vorm van werknemers zelfbestuur lijkt hoogst actueel nu bijna alle uitgeverijen en dagbladen verhandelbaar blijken.
Wim Noordhoek was bij Vervoort om te praten over ‘Het bedrijf’, waar hij in 1975 binnenkwam als marktonderzoeker. Aan het eind van dit eerste deel is hij adjunct onder directeur Theo Bouwman, die net als andere bekendheden onder zijn eigen naam voorkomt in deze roman. Eerst leest Vervoort een stukje voor uit het begin van de roman.
Audio
In de winter van 2007 brandt Restaurant Blinckers in de duinen van Castricum uit. De 23 onbruikbaar geworden tafelbladen van het restaurant staan in de vuilcontainer te wachten om afgevoerd te worden, als strandjutter Bert Zonneveld ze opmerkt en op zijn strandtrekkertje mee naar huis neemt. Al snel ontstaat het idee om de tafelbladen te veranderen in kunst. Per tafelblad één kunstenaar. Onder de noemer ‘De tafel van 23‘ zijn zo 23 kunstwerken gecreëerd die worden tentoongesteld (van 4 november tot half december) en geveild (op 11 november).
Arjen Lubach bezoekt de lokatie, praat met strandjutter Bert en met één van de kunstenaars die een tafelblad voor zijn rekening nam, Ruben Steeman.
Audio
