Het bedrijf
Er was een tijd dat de werknemers De Weekbladpers – journalisten van o.a. Vrij Nederland en Voetbal International, verenigd in een Coöperatieve Werknemers Vereniging – de baas waren van hun eigen bedrijf. Ze stelden een directie aan om beleid te maken dat hen zinde.
‘En waarom niet’, zegt Hans Vervoort, oud-directeur en schrijver van de trilogie ‘Het Bedrijf’. ‘Als we het beleid in heel Nederland laten maken op grond van de stemmen van de kiezers dan kan dat in zo’n klein bedrijf toch zeker.’ De beschreven vorm van werknemers zelfbestuur lijkt hoogst actueel nu bijna alle uitgeverijen en dagbladen verhandelbaar blijken.
Wim Noordhoek was bij Vervoort om te praten over ‘Het bedrijf’, waar hij in 1975 binnenkwam als marktonderzoeker. Aan het eind van dit eerste deel is hij adjunct onder directeur Theo Bouwman, die net als andere bekendheden onder zijn eigen naam voorkomt in deze roman. Eerst leest Vervoort een stukje voor uit het begin van de roman.
1 reactie
Fantastisch! Bij toeval vandaag vond ik de website van Hans Vervoort. In de website van Trouw, in een artikel van Elma Drayer ‘de dingen die niet voorbij gingen’ vond in een verwijzing naar de ‘Bersiap-tijd’, een diep ontroerend onderzoek naar de tijd na de bevrijding van de Japanners, een peiode van zo’n zes maanden, van Hans Vervoort. Het heeft me diep geroerd en geschokt. Het gaf ‘links’ naar zijn website, die ik meteen opvolgde. Hans is ongelooflijk belangrijk geweest in mijn leven. Hij was mijn directeur en vooral grote inspirator in marktonderzoek bij Inter/View van 1969 tot 1975 en bij de Weekbladpers van 1989 tot 2000. Op 27 oktober 2001 ging ik voorgoed naar Kenya. Op mijn afscheidsfeestje thuis had ik die avond niet met hem gepraat. Ik zei “Hans, jammer dat we niet gepraat hebben vanavond”. Hij zei, zuchtend zoals hij dat kon “Tom, hebben we niet genoeg gepraat in ons leven”. Misschien niet. Het gesprek met Wim Noorhoek is fantastisch. In Kenya hebben we nu nog een heel langzame internet verbinding, dus er waren steeds stiltes, die net zo lang duurden als wat er gezegd werd. Toen Hans al veel boeken gepubliceerd had zei hij eens tegen mij dat hij er toch wel spijt van had nooit meegewerkt te hebben aan promoties. Hij was wel iets verlegen. Interviews met radio, tv, kranten, tijdschriften. Hij schijnt nu een inhaalslag te maken, en terecht.De man schrijft zo goed. Toen ik naar Kenya ging in 2001 heb ik veel achtergelaten, veel boeken, maar alle boeken van Harry Mulisch en Hans Vervoort heb ik meegenomen. Het interview was voor mij geweldig. Even nog een kleine anecdote, eens kwam Hans grinnekend mijn kantoortje bij de Weekbladpers binnen, hij had net een briefje gekregen van een meisje uit Zeeland, HAVO of MAVO leerlinge, die schreef dat moeilijke dingen te moeilijk voor haar waren. En dat ze gehoord dat dat hij eenvoudig schreef. Dus kon hij haar wat dingen over zichzelf vertellen voor haar scriptie literatuur. Hij vond het heerlijk in de reeks ‘dubieuze complimenten’. This all ‘makes my day’. Ik was z’n email adres na enige computer crashes kwijt, en vond het op z’n website. Het belanrijkste contact dat ik miste. So long, Tom van Veen